Menu Close

เจจุงวอน ตำนานแพทย์แห่งโชซอน ตอนที่ 10

ยูซ๊อกฮวานซึ่งก็คือซ๊อกรันได้สละสิทธิ์ เพราะต้องการให้ฮวางจองได้เข้าเรียนแพทย์ ซ๊อกรันตัดสินใจบอกเรื่องที่คุณปลอมตัวไปสอบกับล่ามยู

“เมื่อกี้เจ้าว่าอะไรนะ เจ้าคือ ยูซ๊อกฮวานที่สอบได้ที่หนึ่งเหรอ?”

“ค่ะ ข้าปลอมตัวเป็นผู้ชายเข้าไปสอบค่ะ”

“เฮอะ นี่เป็นเรื่องจริงเหรอ แล้วมีใครที่รู้เรื่องนี้แล้วบ้างล่ะ?”

“คุณชายโดยัง มักเซง และก็มีบัณฑิตฮวางค่ะ”

“ทำไมเจ้าถึงทำอะไรไม่คิดแบบงี้”

“เพราะข้าไม่คิดว่าเรื่องจะร้ายแรงแบบงี้ บัณฑิตฮวางต้องสอบตกเพราะข้า พรุ่งนี้เค้าต้องไปจากเจจุงวอนแล้ว ท่านพ่อบอกเรื่องที่ข้าสอบได้ที่หนึ่งไปเถอะค่ะ”

“ทำไม่ได้ เพราะเจ้าต้องถูกลงโทษ”

“ถ้าอย่างนั้น…บัณฑิตฮวางก็คงจะ” ซ๊อกรันหน้าเสีย

“ซ๊อกรัน เรื่องบัณฑิตฮวาง พ่อเองก็เสียดายความถนัดของเค้าไม่น้อย แต่ถ้าจะทำอย่างนั้นคงจะไม่เหมาะสม บัณฑิตฮวางเองก็คงไม่ต้องการอย่างนั้นหรอก”

“แล้วถ้า…ตอนนี้ท่านพ่อเป็นข้าล่ะ ท่านจะทำยังไงคะ”

“เจ้าอย่าได้เผ่านายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้เด็ดขาด เจ้าก็รีบกลับห้องไปซะ พรุ่งนี้อย่าไปที่เจจุงวอน ห้ามไปเด็ดขาดเข้าใจมั้ย” ล่ามยูสั่งเด็ดขาด

โดยังมาดื่มเหล้ากับเจอุ๊ก มียอง และคูฮอน เพราะเขารู้ว่าเมื่อซ๊อกรันสละสิทธิ์เขาจะเปลี่ยนเป็นที่หนึ่งในการสอบเข้าโรงเรียนแพทย์ทันที ขณะที่ฮวางจองก็เสียใจที่ไม่สามารถสอบเข้าเจจุงวอนได้ ชักแทร้อนใจที่ฮวางจองหายตัวไป จึงไปบอกหมออัลเลน ที่จริงแล้วฮวางจองไปช่วยทำงานก่อนพระราชพิธีประกาศบัณฑิตใหม่ ในฐานะที่เป็นผู้ช่วยแพทย์ในเจจุงวอน

พอถึงเวลารายงานตัว ซ๊อกรันในคราบชายชายหนุ่มก็มาปรากฏตัว โดยังทราบข่าวก็รีบมาทันที

“ข้าต้องกลับไปดูแลท่านแม่ คงจะเข้าเรียนที่โรงเรียนแพทย์ไม่ได้แล้ว” ซ๊อกรันบอก

ผู้จัดการโอตระหนกตกใจมาก “ว่ายังไงนะ มีเรื่องแบบงี้ได้ไงเนี่ย? มีหนังสือสละสิทธิ์มามั้ย?”

“ครับ นำมาแล้ว” ซ๊อกรันยื่นเอกสารให้ “มือเจ้าเหมือนผู้หญิงเลยนะ น่าเสียดายจริงจริง ทั้งที่สอบได้ที่หนึ่งแท้แท้ เข้าใจแล้ว ข้าจะจัดการให้เอง”

“ข้าต้อง ขอตัวก่อน”

คูฮอนมองซ๊อกรันอย่างสงสัยเหมือนเคยเห็นหน้าแต่นึกไม่ออก ซ๊อกรันเดินออกไปได้สักพักก็เจอหมออัลเลน หมออัลเลนทักทายทำให้ความแตก คูฮอนและยองอิกรู้ว่าซ๊อกรันปลอมตัวเป็นชาย

ซ๊อกรันรับสารภาพเรื่องที่ตนเองปลอมตัวมาสอบเพราะต้องการทดสอบความสามารถตนเอง ผู้จัดการโอลำบากใจที่จำเป็นที่จะต้องทำตามคำสั่งของพระราชา คือต้องลงโทษคนที่ทำผิด อัลเลนพยายามขอร้องไม่ให้เอาผิดนาง ซ๊อกรันบอกที่คุณต้องมาสละสิทธิ์เพราะไม่ต้องการทำให้คนอื่นเสียประโยชน์ เพราะจะทำให้มีเด็กนักเรียนแพทย์อีกคนได้เผ่านาเรียน แต่พอรู้ว่าบัณฑิตลำดับต่อที่ได้เผ่านาเรียนเป็นฮวางจอง คูฮอนก็ไม่ยอมจะเอาผิดซ๊อกรันให้ได้ ฮวางจองขอให้ลงโทษตนเองแทน

“นี่นี่พวกเจ้า ใต้เท้า นี่มันต้องมีลับลมคมในอะไรแน่ ๆ ท่านไม่รู้สึกแปลก ๆ เหรอ ผู้หญิงคนนี้ปลอมตัวเป็นผู้ชายเผ่านาสอบ” คูฮอน บอกผู้จัดการโอ

“ไม่ใช่ค่ะ นั่น…เป็นความคิดของข้าคนเดียว” ซ๊อกรันบอก

“งั้นเอาอย่างงี้ดียิ่งกว่า เรื่องนี้รอให้เสร็จพิธีค่อยมาจัดการ เพราะตอนนี้เราต้องเตรียมร่วมพิธีเปิดกันแล้ว คงต้องให้เบ๊กโดยังเป็นตัวแทนผู้เรียนใหม่เข้าไปรับป้ายแดงแทน จัดพิธีต้อนรับเด็กนักเรียนสิบเอ็ดคนโดยไม่มีที่หนึ่งไปก่อน ไป เรารีบไปดียิ่งกว่า” ผู้จัดการโอสรุป

“แต่ถึงยังไง พวกเจ้าสองคน ได้เจอดีกันแน่” คูฮอนอาฆาตไว้

“รอเดี๋ยวก่อน ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง ก่อนอื่นคนทำคะแนนสูงสุดยูซ๊อกฮวาน อ้อไม่สิ ยูซ๊อก รัน คุณสมบัติไม่เข้าเกณฑ์การคัดเลือกดังนั้นจึงจำเป็นจะต้องถูก…คัดเอารายชื่อออกไป และในส่วนตำแหน่งที่ว่างไปก็ให้คนที่มีคะแนนเป็นชั้นต่อไป ให้ฮวางจองได้ผ่านเกณฑ์ขึ้นมา” ยองอิกบอกหมออัลเลนดีใจมาก “วันเดอร์ฟูล”

“หึ เจ้าจำเป็นที่จะต้องถูกข้าจับไปส่งกองปราบด้วยมือข้าเอง ระวังตัวให้ดีเถอะ” คูฮอนขู่ ยองอิกหันไปตวาดใส่คูฮอน “เจ้านี่มัน…และให้ถือว่าไม่เคยมีเรื่องนี้มาก่อน และห้ามทุกคนกล่าวถึงอีก เอาล่ะ ไปร่วมพิธีกันได้แล้ว”

“เอ่อ ใต้เท้า นี่เป็นการทำผิดกฎนะครับ ความผิดร้ายแรงอย่างงี้จะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้นได้ยังไง อีกอย่างเรื่องนี้ก็ส่งผลต่อหลักการของเจจุงวอนอีกด้วย”

“หลักการเหรอ? นี่ท่านต้องการจะให้คนทั้งโลกรู้ว่า ในการสอบคัดเลือกเข้าเจจุงวอนคนที่สอบได้ที่หนึ่งเหนือผู้ชายคือผู้หญิงเหรอ เมื่อถึงตอนนั้น สิ่งที่ต้องห่วงไม่ใช่หลักการแต่ต้องห่วงว่าโรงเรียนจะอยู่ได้รึเปล่าต่างหาก และในเรื่องนี้ ก็คงจะไม่ใช่พระประสงค์ของพระราชา”

ระหว่างนั้นพระราชาเสด็จมาพอดี ทำให้ทุกคนต้องรีบเข้าไปร่วมงาน ฮวางจองรีบเข้าไปกล่าวขอบคุณซ๊อกรัน ที่ทำให้เขาได้มีโอกาสเข้าไปเป็นเด็กนักเรียนแพทย์ในเจจุงวอน

หลังจากพิธีประกาศรายชื่อเด็กนักเรียนแพทย์ หมออัลเลนแสดงความยินดีกับฮวางจองที่สามารถเข้าเป็นเด็กนักเรียนแพทย์ได้ หมออัลเลนนำชมห้องต่าง ๆ ในเจจุงวอน พร้อมกับให้ทุกคนเข้าห้องพัก โดให้ฮวางจองไปพักที่ในห้องที่มีป้ายติดในชื่อยูซ๊อก ฮวาน โดยนอนร่วมห้องกับผู้เรียนโด

“ว้าว ยอดไปเลยนะ ดูเหมือนให้เรานอนกันตรงนี้นะ พี่ฮวาง ต้องการจะนอนข้างบนหรือนอนข้างล่างล่ะ”

“ข้าคิดว่าท่านคงอายุมากกว่าข้า ท่านเลือกก่อนเถอะนะ”

“งั้นเหรอ ฮะ ๆ ๆ เอาไงดี เอางี้  ข้าลองนอนข้างบนดูก่อน ว้าว สุดยอดไปเลยเนอะ จริงสิ พี่ฮวาง ท่านน่าจะไปเลี้ยงข้าวยูซ๊อกฮวานคนนั้นสักมื้อนึงนะ”

“ก็นั่นสินะ เค้าเป็นคนดีมากจริง ๆ ทั้งเฉลียวฉลาด ทั้งกล้าหาญและจากนั้นก็มีเสน่ห์ แถมยังสวยด้วย” ฮวางจองบอกยิ้ม ๆ เมื่อนึกถึงซ๊อกรัน  แต่โกทำหน้างง ๆ กับคำพูดของฮวางจอง

หลังจากกินอาหารเช้าซึ่งคือ ไก่ตุ๋น หมออัลเลนก็ประกาศให้ทุกคนห้ามทิ้งกระดูก และให้นำไปที่ห้องเรียนด้วย

“วันนี้เราจะเรียนบทเรียนที่น่าสนุกกัน ทุกคนได้กินไก่กันแล้วใช่มั้ย? งั้นก็ดี ตอนนี้บนโต๊ะของทุกคนมีกระดูกไก่วางอยู่ ผมจะให้ทุกคนวางกระดูกให้กลับเป็นรูปร่างเหมือนเดิม นี่เป็นตัวอย่างครับ”

“กระดูกคนกับไก่แตกต่างกัน แต่ถ้าหัดเรียงหลายครั้งเข้าก็จะได้ประโยชน์ เอาล่ะ เริ่มได้แล้วครับ”

ผู้เรียนทุกคนต่างก็ขะมักเขม้นเรียงกระดูกไก่ โดยังทำเสร็จเป็นคนแรก หมออัลเลนถึงกับเอ่ยปากชม ขณะนั้นซ๊อกรันเผ่านาบอกว่ามีคนไข้มา หมออัลเลนตัดสินใจ

“มิสเตอร์ฮวาง มิสเตอร์เบ๊ก”

“ครับ” ฮอยังและฮวางจองรับคำ

“คุณช่วยนำชั้นเรียนแทนผมไปก่อน” หมออัลเลนบอกและรีบเดินออกไป

ผู้เรียนต่างงง ๆ โวยวายขึ้นมา โดยังรีบพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “อยู่ในความสงบหน่อย” ทำให้ทุกคนไม่ค่อยพอใจนัก

ผู้เรียนแพทย์ต่างก็มาดูหมออัลเลนเย็บแผล

“เป็นแผลฉีกหลายที่เลย มิสเตอร์ฮวางคุณคงต้องช่วยผมเย็บแผลไปด้วยนะ” หมออัลเลนบอก

“ไม่ได้หรอกครับ ข้ายังไม่จบวิชาการผ่าตัดเลยนี่”

“แม้กระนั้นก่อนที่คุณจะเป็นเด็กนักเรียน คุณเป็นผู้ช่วยของผม ความสามารถการเย็บแผลของคุณ ผมก็รู้ดีอยู่แล้ว”

“ครับ” ฮวางพยักหน้า

“รับไปสิ” หมออัลเลนส่งเข็มเย็บแผลให้ แต่ฮวางจองยังกล้า ๆ กลัว ๆ ซ๊อกรันยิ้มให้กำลังใจ “รับไปเถอะค่ะ ท่านทำได้ดีอยู่แล้ว”

หมออัลเลนถูกเด็กนักเรียนแพทย์ต่อว่าว่าลำเอียง เรื่องที่ให้ฮวางจองไปเป็นผู้ช่วยผ่าตัด แทนที่จะเป็นโดยัง ทั้งที่สอบเข้าได้ชั้นหนึ่ง

“หึ ขนาดต่อกระดูกไก่เบ๊กโดยังก็ทำได้เร็วที่สุด แต่กลับเรียกเด็กนักเรียนชั้นบ๊วยไปช่วย” เจอุ๊กบ่น

“เพราะผู้เรียนฮวาง เคยเป็นผู้ช่วยมาก่อนที่จะมาเป็นผู้เรียน” ซ๊อกรันบอก

“มิสยู ไม่เป็นไร ผมรู้ความหมายของพวกคุณ แต่พวกคุณยังไม่พร้อมที่จะมารักษาคนไข้จริงในตอนนี้หรอก”

“แล้วมีใครเป็นมาตั้งแต่เกิดบ้างล่ะ?” ฮันพูดขึ้น

“ถูกเผงเลย จริงมั้ยล่ะทุกคน” พอนหันไปถามความเห็นเพื่อให้น ๆ ทุกคนต่างก็เห็นด้วย ตรงเวลาเดียวกับชักเทเผ่านาบอกว่านางพยาบาลที่ให้ออกไปหาพวกที่อาสาสมัครมาถึงแล้ว

คูฮอนไปเอาบรรดานางโลมเผ่านาเป็นนางพยาบาล ทั้งมียอง ชุนฮวาและชุงจี หมออัลเลนกล่าวทักทายและถามอาการป่วย เพราะเคยไปรักษาฟันให้ ทุกคนกล่าวขอบคุณ

“ยินดีที่ได้พบอีก พวกคุณที่มาวันนี้ สามารถช่วยเหลือคนไข้โดยไม่แบ่งแยกชายหญิงได้ใช่รึเปล่าครับ?” อัลเลนถามขึ้น ทุกคนต่างก็การันตีว่าได้ อัลเลนยิ้ม “ดีมาก ถ้าอย่างนั้นผมจะให้มิสยูเป็นคนสอนพวกคุณก่อน”

“ค่ะ ข้าจะสอนให้ตั้งแต่พื้นฐานเลยค่ะ” ซ๊อกรันยิ้ม

โดยังคิดแผนที่จะให้ฮวางจองรู้สึกผิด และไม่ให้ฮวางจองและซ๊อกรันได้ใกล้ชิดกัน โดยหาทางพูดให้ซ๊อกรันออกจากการทำงานในเจจุงวอน โดยผู้จัดการโอบอกว่าเงินที่จะใช้บริหารในเจจุงวอนมีน้อย ทั้งเงินพระราชทานและเงินค่ารักษาก็น้อยเกินไป จึงจำเป็นต้องปลดคนออก และหนึ่งในนั้นก็คือซ๊อกรัน พร้อมกับอ้างว่ามีนางพยาบาลมาช่วยแล้ว 3 คน จึงไม่จำเป็นต้องใช้ซ๊อกรันอีก แม้อัลเลนจะไม่เห็นด้วยก็ตาม แต่ถูกหยิบยกรับสั่งพระราชา ทำให้อัลเลนไม่สามารถทำอะไรได้

โดยังมาหาฮวางจองและบอกเรื่องซ๊อกรัน “ดูท่าทางเจ้าจะไม่รู้จริง ๆ ด้วย”

“นี่ท่าน..หมายความว่ายังไงน่ะ?”

“ซ๊อกรัน จะไม่ได้เป็นแชปเปอโรนของเจจุงวอนอีกต่อไปแล้ว ซ๊อกรันเอาตัวเผ่านาเสี่ยงเพื่อให้ช่วยให้เจ้าได้เข้าเรียน แต่เจ้ากลับไม่สนใจไยดีนางแบบงี้เหรอ?”

“เพราะอะไร ทำไมนางถึงไม่ทำต่อแล้วล่ะ นางเองก็ชอบทำงานที่เจจุงวอนนี่” ฮวางจองตกอกตกใจมาก

“ไม่ใช่ว่านางไม่ทำ แต่นางถูกไล่ออก เพราะว่ามีพยาบาลมาแทนแล้ว ดังนั้นเพื่อให้จะช่วยลดค่าใช้จ่ายของเจจุงวอนลง ในสายตาคนอื่นงานซ๊อกรันซ้ำกับพยาบาล ดังนั้นเพื่อให้ลดค่าใช้จ่ายพวกเค้าจึง ต้องไล่ซ๊อกรันออกไปแทน”

“แม้กระนั้นทำแบบงี้ไม่ถูกต้องนะ งานที่คุณหนูซ๊อกรันทำมันไม่ได้เหมือนกับงานของนางพยาบาลเลยสักนิดนี่นา”

“นั่นแหละคือความหมายของข้า เจ้ายังไม่เข้าใจอีกเหรอ สาเหตุที่ซ๊อกรันต้องถูกไล่ออก ก็เพราะนางช่วยให้เจ้าได้เผ่านาเรียนที่นี่ ซ๊อกรันถูกไล่ออกเพราะเจ้า ทั้งตรงนั้นเป็นโอกาสเพียงหนึ่งเดียวของผู้หญิงในโชซอนที่จะได้ทำงานในโรงพยาบาล”

“ข้าจะไปคุยกับท่านผู้จัดการโอเองครับ”  ฮวางจองบอก

“เจ้าคิดว่าข้าไม่ได้คุยเหรอ? ข้าเองก็ไปคุยแล้วแต่มันก็ไม่มีประโยชน์ ข้าก็มองว่าซ๊อกรันเคยช่วยเจ้าเอาไว้หลายครั้ง เจ้าคงไม่ได้คิดจะหลอกใช้นางหรอกนะ” โดยังแกล้งพูดขึ้น

“ท่านหมายว่ายังไงหา?”

“ถ้าไม่อยากให้ข้าต้องเข้าใจผิด วันหน้าจงอยู่ให้ห่างจากซ๊อกรันเอาไว้ ถ้าถูกเข้าใจผิดซ๊อกรันจะยิ่งเดือดร้อนยิ่งกว่านี้  ข้าคิดว่าเจ้าก็คงไม่ต้องการเหมือนกันมั้ง?” โดยังยิ้มสะใจ เมื่อเห็นฮวางจองครุ่นคิด

ฮวางจองคิดเรื่องที่เขาเป็นต้นเหตุทำให้ซ๊อกรันต้องออกจากเจจุงวอนทั้งคืน ทำให้ฮวางจองมาขอพบซ๊อกรันแต่เช้า

“ทำไมถึงได้มาแต่เช้าตรู่ล่ะ?”

“ข้าได้ยิน ว่าคุณหนูได้ออกจาก เจจุงวอนไปแล้ว”

“ไม่เป็นไรหรอก ยังไงข้าก็คิดว่าพอมีพยาบาล ข้าเองก็จะลาออกจากตรงนั้นอยู่แล้วล่ะ นี่ท่านถึงกับนอนไม่หลับเพราะเรื่องนี้เชียวเหรอ? หิวรึยังล่ะ มาและก็ไปทักทายท่านพ่อกินข้าวเช้าแล้วค่อยไปเรียนเถอะ อ้อ แล้วยังต้องเรียนภาษาอังกฤษเพิ่มอีกรึเปล่า? ถ้าคุ้นมากขึ้นแล้ว ก็ฝึกอ่านจากนิยาย..”

“คุณหนู การเรียนในวันหน้า ข้าคงพอจะ..เรียนด้วยตัวเองได้”

“อย่างนั้นเหรอ นั่นสิ ที่โรงเรียนคงสอนภาษาอังกฤษด้วยมั้ง นี่ท่านพกติดตัวตลอดเลยเหรอ?”

“ครับ ใช่ แหะ ๆ เพราะว่ามันดูสวยมาก ถ้าจะเอาไปขายก็คงน่าเสียดายแย่”

“มันก็ไม่ได้สวยอะไรนักหรอก แล้วทำไมนำมาละ”

“นำมาคืนคุณหนูน่ะ แหะ ๆ ๆ เพราะเจ้าของของชิ้นนี้ ไม่ใช่ข้านี่นา”

“ไม่ต้องคืนก็ได้..”

“เอ่อ ไม่ได้หรอก จะได้ยังไงกัน ให้ข้าพกของอย่างงี้ไว้ มันคงดูไม่ค่อยจะเหมาะกับข้าซักเท่าไหร่หรอก ตอนนี้ ผ่านีเรื่องในเจจุงวอนที่ต้องเรียนอีกมาก ต่อไปคงจะไม่ค่อยได้เจอคุณหนูอีก”

“อย่างนั้นหรอกเหรอ แม้กระนั้นข้า คงจะได้ไปเยี่ยมที่เจจุงวอนอยู่บ่อย ๆ เหมือนเดิม สีหน้าท่านดูไม่ดีเลย มีเรื่องอะไรรึเปล่า?”

“ไม่มีอะไร ไม่มีเรื่องอะไรครับ งั้นข้าขอตัวกลับก่อนนะ” ฮวางจองเดินจากไปด้วยความรู้สึกใจหาย